home > trouwverhalen > De spanning wordt bijna te groot

De spanning wordt bijna te groot

Bloem versieringIn mijn beleving gebeurt het de laatste jaren steeds vaker dat de bruid en bruidegom elkaar graag willen toespreken. Een mooi moment daarvoor is natuurlijk de ceremonie waar alle dierbare gasten bij aanwezig zijn. Het is het ultieme moment om aan de liefde van je leven te vertellen waarom je op dat moment daar staat (omringd door familie en vrienden) om je ja-woord aan elkaar te geven.

Tranen vloeien dan regelmatig, niet alleen bij de gasten maar ook zie ik vaak tranen van ontroering bij de bruid én de bruidegom. Want echt: zelfs een stoere brandweerman of getrainde commandant houdt het niet altijd droog wanneer hij zijn liefde verklaart aan zijn aanstaande! Het is fantastisch om als trouwambtenaar dat dierbare en intieme moment van zo dichtbij mee te kunnen maken.

Bij één van de huwelijken die ik mocht voltrekken liep het heel anders. Toen ik het bruidspaar tijdens het uitgebreide gesprek vroeg of ze elkaar wilden toespreken werd er door deze twee mensen direct ontkennend geantwoord. ‘No way’ dat vonden ze echt veel te moeilijk. De dag na dat bewuste gesprek kreeg ik echter een telefoontje. De bruid wilde nog graag iets met mij bespreken, wat niet voor de oren van haar vriend bedoeld was. Het was duidelijk dat zij natuurlijk volmondig JA had gezegd tegen het huwelijksaanzoek, maar ze wilde het ‘waarom’ nog graag een keer toelichten tijdens de huwelijksceremonie. Graag wilde ze dat, nog voor het officiële ja-woord, aan hem vertellen. Niemand mocht het weten, het moest een echte verrassing zijn voor iedereen!

Vanzelfsprekend vond ik het fantastisch, ik heb er altijd bewondering voor dat de bruid of bruidegom tijdens de eigen huwelijksvoltrekking de stoute schoenen aan durft te trekken. Echter had zij niet met eventuele bijkomende zenuwen rekening gehouden.

Van te voren liep de spanning bij haar langzaam op. De gasten hadden het bruidspaar nog niet gezien en gingen al de zaal in. Beide werden hoe langer hoe zenuwachtiger. Toen iedereen in de zaal een plaatsje had gevonden klok de muziek en kwam de bruid aan de arm van haar vader naar binnen. Onder luid applaus ging het bruidspaar zitten in een traditionele opstelling (dus met de rug naar de gasten toe).

Na het welkom heten van het bruidspaar en de gasten zag ik de bruid steeds witter en witter worden. Het zweet brak haar uit en ze werd erg onrustig op haar stoel.  De gasten kregen langzamerhand ook in de gaten dat er iets aan de hand was. Ze zagen de bruidegom al regelmatig naar rechts kijken en zo nu en dan informeren wat er aan de hand was. Met een zakdoekje wuifde ze zich zelf wat ‘frisse’ lucht toe.

Ze werd zo zenuwachtig van het idee dat ze iets moest gaan zeggen dat ze er beroerd van werd. De spanning werd haar bijna te groot, ze had het gevoel dat ze ging flauw vallen. ‘Ze zal toch niet twijfelen aan deze stap?’ moeten vele gasten op dat moment gedacht hebben. Ik besloot de spanning niet verder op te laten lopen, bood haar een slokje water aan en vertelde de bruidegom dat zijn vriendin hem nog graag iets wilde zeggen! Alle ogen waren nu op haar gericht, met knikkende knieën stond ze op van haar stoel…

Na de eerste woorden die ze sprak ging er een zucht van verlichting door de zaal, wat was iedereen opgelucht dat het vrolijke en lieve woorden waren die ze sprak. Er verscheen een grote glimlach op het gezicht van de bruidegom en er kwam meer kleur op de wangen van de bruid. Wat was ze blij dat dit achter de rug was. Applaus van de gasten en een dikke kus van de bruidegom viel haar ten deel natuurlijk! Gelukkig kon ze daarna genieten van de rest van de huwelijksceremonie, de spanning was eraf!

Terug naar trouwverhalen of naar de website trouwambtenaar-op-locatie

 

Copyright © Janita BvdB