home > trouwverhalen > wet van murphy

Wet van Murphy

akte tekenenHet gesprek met het bruidspaar uit Rotterdam had twee weken ervoor plaatsgevonden. Twee jonge en actieve mensen die een grote schare vrienden en familie hadden uitgenodigd voor één van de belangrijkste dagen in hun leven. De moderne trouwkaart die ze meebrachten was prachtig en uitnodigend! Daar hadden ze al veel complimenten over gekregen.

De bewuste dag ging ik op tijd van huis, met veel gasten is er van te voren vaak nog veel te regelen voor de ceremoniemeesters. Ik wil hen liever nooit in de weg lopen, maar kan soms wel net even de puntjes op de i zetten wat betreft de voorbereidingen voor de huwelijksceremonie. Het bruidspaar wilde graag om half acht ’s avonds de trouwzaal betreden zodat ze aansluitend met alle gasten een bruisend feest konden starten.

Toen ik op de plek van bestemming aankwam kon één van de getuigen blijkbaar aan mijn neus zien dat ik de trouwambtenaar was. Hij begroette me vrolijk met de woorden: ‘Ah, daar is de ambtenaar van de burgerlijke stand. Zullen we dansen?’ Daar sta je dan … met de jas en de tas nog in de hand! De getuige greep me bij de arm en maakte een rondedansje met mij door de hal! De sfeer zat er gelijk al goed in.

Ik ging op zoek naar mijn toga, die ter plekke klaar zou hangen. Tot mijn verbazing hing er alleen de toga, die bedoeld is voor mijn (veel) kleinere collega’s. Goed bedoeld had iemand mijn toga naar de stomerij gebracht. Dan maar een kleine toga aan, deze reikte tot net over mijn kuiten… het zou wellicht niemand opvallen. De kortere mouwen waren zelfs misschien wel praktisch, maar ook dat viel gelukkig niemand op.

Het bruidspaar kwam op feestelijke muziek binnen, de ceremonie kon beginnen. Ik had van de gemeente kopieën gekregen van paspoorten van de vier getuigen, twee dames en twee heren. De kopieën van één van de mannelijke getuigen was echt niet duidelijk. U kent het wel: een zwart gezicht waar met moeite de ogen, mond en neus op te zien zijn. Deze getuige van de bruidegom was daardoor bijna onherkenbaar. Echter leken de kopieën wel een beetje op elkaar omdat de andere getuige van de bruidegom van Surinaamse afkomst was.  Volgens de foto’s op de kopieën hadden de getuigen wel twee broers kunnen zijn.

Een vriendin van de bruid, die ook getuige was, had op dat moment de ringen op schoot. Ze had zo veel plezier over de situatie dat ze de ringen liet vallen. Deze begonnen te rollen onder de stoelen door… van links naar rechts en verder naar achteren …. Gelukkig kon iemand ze nog terug vinden voordat ze tussen de planken van de mooie oude vloer zouden verdwijnen!

Grote hilariteit natuurlijk. Na het ja-woord en het ringen wisselen kwam het tekenen van de akte aan de orde. Er werd weer een leuk stuk muziek opgezet, de sfeer zat er nog steeds goed in. Op het  moment dat ik de ballpoint gereed maakte voor het tekenen, sprong de pen open en vloog in kleine onderdelen al kanten op. De vulling, de veer, het knopje en de losse delen vielen allemaal uit elkaar! Op dit soort situaties was ik gelukkig voorbereid, ik heb altijd een tweede pen bij de hand!

Aan het einde van de ceremonie was het applaus voor het bruidspaar groot, de gasten hadden genoten! De dag erna had het bruidspaar (vlak voordat ze op huwelijksreis gingen) nog de moeite genomen om snel een e-mail bericht aan mij te sturen met de woorden: ‘Dank je wel voor de fantastische ceremonie, wij en onze gasten kijken met heel veel plezier terug op deze vrolijke huwelijksvoltrekking!’ Ook ik heb er leuke herinneringen aan!

Terug naar trouwverhalen of naar de website trouwambtenaar-op-locatie

 

Copyright © Janita BvdB